تک تک دقیقه ها گذشت

 تک تک روزها گذشت

اما تو هنوز از دلها نگذشته ای سردار دلها

صبح نتوانی بلند بشی

یواشکی با هزار امید و آرزو سرتو از زیر پتو بیرون بیاری

 با استرس نگاه ساعت روی دیوار باندازی 

التماس کنان بخواهی هنوز فرصتی باقی مانده باشه 

ولی نه!!!!

همیشه خوشحال نمی شی و باید مثل برق سه فاز بپری که سرویس مدرسه نره و خودتم به موقع برسی حوزه 

راستی چرا بهار خواب آلودگی بیشتر است؟؟؟

برخی شمشیرهایشان را از رو بسته و برخی دیگر شعار وا مصیبتا سر می دهند.

ماندم در این جمع کوروشیان ایرانی کجایند، چرا از نخبگان ایرانی حمایت نمی کنند؟

وقتی بهشان میگم سرور تلگرام در خارج از ایران است و اطلاعات شما را به تاراج می برند، با قیافه ای خونسرد می گویند ما که اطلاعات مهمی نداریم ولی وقتی پای ایتا و سروش به میدان می آید دم از نا امینی و به سرقت رفتن اطلاعات می زنن.

یا اینکه شروع به ساختن جُک میکنن که پیام ها را در پیام رسان داخلی فلان ارگان کنترل میکنه!!!!!!!!

با اینکه هیچ نهادی حق رصد نداره بازهم ادامه می دهند.

حالا واقعا تلگرام کجای زندگی بعضی ها قرار داره که اینقدر نگران رفتنش هستند

در گرماگرم صحبت بودیم که یکی از کارگران به طرفمان آمد، نگاهش به طرف عکس بود.

نگاه با معنی 

انگار داشت نگاه نازدانه اش می کرد.

بله!!! اشتباه نبود

خودش بود آقای حججی!!!!! پدر شهید جهانی شهید محسن حججی 

با اون لباس های کارگری با اون دستای محکم و قوی داشت کارگری می کرد.

اولش تعجب کردم که چرا ایشان کارگری می کنند ولی بعدش به حال خودم نزاره کردم و گفتم اگه ایشان اینقدر اخلاص نداشت که پسری مثل محسن تربیت نمی کرد.

کاااااش همه مسئولین نگاهی به پدر شهید حججی می کردند و مانند او هم سطح مردم می شدند. 

خوشا به سعادتتان پدر شهید

پ ن: زبان حال همسر

دغدغه ام این بود که تو دانشگاه سمیه قبول بشم، هم محیطش خانمی بود هم نزدیک ترین مکان و از همه مهمتر دولتی بود.

تو این اوضاع و احوال به همه چیز فکر می کردم جز ازدواج…. نه کتاب هزار سوال از خاستگار خوانده بودم نه مردان مریخی زنان ونوسی کل کتاب هایی که خوانده بودم ویژوال بیسیک بود و الگوریتم و…

یه روز که از کتابخانه برگشتم، و با ذوق قره قوروت میخوردم و کیف می کردم از مزه آن مامان بهم گفت زیاد ترشی نخور میخایم یه چیزی بهت بگم هنگ میکنی، بعد با یه ذوق درون وجودی گفت بابا میخواد شوهرت بده. قیافه ی من اون لحظه دیدنی بود….

از چگونه صورت گرفتن ازدواج تو اوج کنکور می گذرم….

شب خواستگاری رسید همه ذوق می کردن و من مونده بودم چی باید بگم از چی شروع کنم، کجا خاتمه بدم. تو ذهن من جدول مندلیف موج می زد نه تست روانشناسی همسر، با خودم گفتم بهش میگم میخوام مهندس بشم، باید بزاره ادامه تحصیل بدم یه صدایی تو ذهنم مثل همون جوال دوزی که به خود میزنن  بهم گفت  خوب دختر حالا درس خواندی و اخلاق نداشت همسرت میخوای چیکار کنی اینا را بزار اولویت آخرت حرف دیگه بزن …. 

تو این همه هیا هو بودم که یهو یه چیز رسید به ذهنم رو کردم به مادر داماد و بهش گفت من ازتون یه سوال دارم. خیلی خونسرد و با اعتماد به نفس کامل گفت: بپرس 

گفتم: از پسرتان راضی هستید؟؟؟؟؟؟

یهو چشماش گرد شد. تو ذهن خودش فکر کرده بود من الان بهش میگم پسرت ماشین داره؟ خانه داره؟ درآمدش خوبه؟ 

لپاش قرمز شده بود آب دهنش قورت داد انتظار چنین سوالی از یه دختر کم سن و سال نداشت به فکر فرو رفت. (فکر کنم از بچگی تا بزرگ سالی پسرش تو همون چند لحظه مرور کرد) 

رو کرد بهم،  گفت خدا ازش راضی باشه 

گفتم: اگه مادرشون  ازش راضی باشه خدا هم ازش راضیه.

اینبار محکم تر از قبل بهم گفت: ازش راضی ام پسر خوبیه

اینو که بهم گفت ته دلم محکم شد. دیگه درست تصمیم گرفتم و توکل به خدا کردم. 

خداروشکر 

 موقع برگشت در پذیرایی یکم محکم بست.

همسرم بهش گفت بابا هنوز برف میاد؟ گفت: نه زمین خشک خشکه 

همینطور که سرش زیر پتو می کرد غر غر کنان گفت اندازه یه آدم برفیم برف نیامد.

پ ن : خداجون میشه اندازه یه آدم برفی بزرگ تو شهرمان برف بیاد

چرا مردمی که در صفهای طولانی برای گرفتن نفت می ایستادند اعتراض نمی کردند؟

چرا وقتی همه چیز کوپنی بود و مجبور بودند مدتها در صف بایستند و گاهی هم سهمیه تمام می شد و چیزی دریافت نمی کردند بازهم اعتراض نمی کردند؟

چرا  مدتها در صفهای طولانی برای خرید نان می ایستادند،  اعتراض نمی کردند؟

چرا آن زمان که مردم به راحتی دسترسی به امکانات نداشتن اعتراض نمی کردند؟

چرا آن زمان که بجای سیستم های گرمایشی آن چنانی مجبور به استفاده از نفت برای گرمایش بودند اعتراض نمی کردند؟

چرا در زمان جنگ که مردم خرمشهر آواره شدند اعتراض نمی کردند؟

در جواب چرا های خودم در تاریخ می گشتم، هر چه بیشتر می خواند بیشتر سوال برایم پیش می آمد تا رسیدم به آنجایی که به این باور رسیدم در آن زمان فرماندار، بخشدار، استاندار و کلا همه دولتی ها مانند مردم بودند.  از همان امکانات برخوردار بودند که مردم داشتند، و یا حتی در زمان جنگ پوتین به پا کردند و چفیه بر دوش نهادن و هم پای مردم در جبهه ها شرکت کردند. 

یاد رئیس جمهوری (شهید رجایی) افتادم  که مارک کفشش همان مارک پاوه ایرانی بود .و نشان از خرید کالای ایرانی را نوید می داد.

 زی طلبگی  در تمام  امور دولتی ها دیده می شد. و این همان بود که رهبر انقلاب آیت الله خامنه ای بارها و بارها به دولتی ها فرمود: «زی طلبگی زی طلبگی »  و خود ایشان هنوز که هنوز است در زندگیشان زی طلبگی می درخشد.

در آن زمان هیچ مدیری در ویلای شمالش خوش نمی گذراند، هیچ آقا زاده ای دارای ژن خوب نبود . خبری از حقوق های نجومی نبود، خبری از سفرهای تفریحی آنچنانی نبود، مردم و مسئولین دلخوش سفر زیارتی داخلی بودند، خبری از اختلاس نبود. مسئولین کنار مردم بودند مانند مردم زندگی می کردنند مانند مردم لباس می پوشید و این باعث می شد که مردم مسئولین را مانند خود بدانند و همه سختی ها را تحمل نمایند. 

ولی اکنون…..